ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΤΗΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑΣ (2 ΒΙΝΤΕΟ)

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι ακούει μέσα στο κεφάλι του κάποιος ασθενής που έχει ηχητικές παραισθήσεις; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως είναι οι φωνές που επίμονα τρυπάνε το μυαλό κάποιου ανθρώπου και μπορεί να τον οδηγήσουν ακόμη και σε σχιζοφρενικές τάσεις; Στο βίντεο που θα παρακολουθήσετε θα πρέπει να έχετε τα μάτια ανοιχτά και τα αυτιά σας ανοιχτότερα.

Επιστήμονες στην Αγγλία, ύστερα από εκατοντάδες συνεντεύξεις που πήραν από ασθενείς που παρουσίαζαν σχιζοφρένεια και από ασθενείς που διαμαρτύρονταν για επίμονες φωνές μέσα στο κεφάλι τους προσπάθησαν να αποτυπώσουν πως είναι αυτές οι φωνές που ακούει κάποιος ασθενής μέσα στο μυαλό του. Με τη βοήθεια της τεχνολογίας τα κατάφεραν, αφού και οι ίδιοι οι ασθενείς που είδαν (άκουσαν) το βίντεο συμφώνησαν στην πλειοψηφία τους ότι ακούνε τέτοια πράγματα.

Δείτε και ΑΚΟΥΣΤΕ το βίντεο:

 

Η βασική απεικόνιση της σχιζοφρένειας στον κινηματογράφο εστιάζεται σε επικίνδυνους, διψασμένους για αίμα και εκδίκηση χαρακτήρες, ο γάλλος σκηνοθέτης Jeremy Clapin χρησιμοποιώντας το στοιχείο της μεταφοράς μας παραθέτει ένα από το πιο ρεαλιστικά προφίλ της συγκεκριμένης ασθένειας. Η ιστορία πάει ως εξής: ο Henry, έχοντας χτυπηθεί από μετεωρίτη 150 τόνων, πρέπει να προσαρμοστεί για να ζει με ακρίβεια ενενήντα ένα εκατοστά από τον εαυτό του. Με μια κιμωλία ανά χείρας προσπαθεί να ανασυντάξει τον κόσμο του αλλά και να προστατευτεί από τον εξωτερικό. Το Skhizein αποτελεί μια μικρού μηκούς ταινία  που μέσα σε 10 λεπτά καταφέρνει να αναδείξει τα διάφορετικά επίπεδα του προβλήματος και να σε καθηλώσει. Η αντιστοιχία σχιζοφρένειας-μετεωρίτη είναι τόσο εμφανής όσο χρειάζεται για να καταλάβει ο θεατής ότι πρόκειται για μια ασθένεια που έχει ως βασικό εχθρό τον εαυτό και την κοινωνία. Μακριά από χολιγαντιανά πρότυπα στυγερών δολοφόνων, το  animation αναφέρεται σε ανθρώπους που παλεύουν όχι μόνο με το μυαλό τους αλλά και με μια κοινωνία που, ανίκανη να τους καταλάβει και να τους βοήθησει, τους περιθωριοποιεί και ενίοτε θεαματοποιεί. Είναι, εξάλλου, χρακτηριστικό ότι όταν ο πρωταγωνιστής  μιλά στο ψυχολόγο του (ενώ βρίσκεται 91 εκατοστά από τον καναπέ) που υπόσχεται ότι «Θα πάμε πίσω στον αστεροειδή την επόμενη φορά», εκείνος επιχειρεί να εξηγήσει τη διαφορά ανάμεσα σε έναν αστεροειδή και ενός μετεωρίτη.

 Καμιά φορά αναρωτιέσαι. Ανοίγεις τα μάτια, μπαινοβγαίνεις στο δωμάτιο. Γίνεσαι κανονικός. Βγαίνεις από το σπίτι. Μπαίνεις στο τρένο. Βγάζεις τα ακουστικά. Μπαίνεις στη μουσική. Βγάζεις το βιβλίο. Μπαίνεις σε μια ιστορία αλλά ζαλίζεσαι και βγαίνεις. Από την ιστορία. Και το τρένο. Αναρωτιέσαι πού θα πας. Μπαίνεις στον πιο σύντομο δρόμο. Βγαίνεις έξω από τα ρούχα σου. Μπαίνεις, όμως, στο μυαλό των περαστικών και δίνεις άλλοθι. Αναρωτιέσαι. Βγαίνεις με κόκκινο στο δρόμο. Ευκαιρία. Μπαίνεις στη ζεστασιά των υποχρεώσεων. Βγάζεις κάθε ενοχλητική σκέψη από το κεφάλι. Μπαίνεις σε σέηφ μόουντ. Βγαίνεις για τσιγάρο. Κρυώνεις. Ξαναμπαίνεις. Μπαίνεις στη σκέψη του τί έχεις ανάγκη. Ζαλίζεσαι. Βγαίνεις. Από την ιστορία. Βγάζεις συμπεράσματα. Αναρωτιέσαι. Είναι όλα δικά σου. Όχι; Βάζεις ετικέτες. Τιμές, προσφορές, σωστό, λάθος. Βγάζεις ένα πιστόλι. Αναρωτιέσαι. Το ξαναβάζεις μέσα. Μπαίνεις σε μια ντουλάπα. Κοιμάσαι. Βγάζεις κραυγές.  Βγάζεις εμετούς, θεούς και έρωτες. Μπαίνεις στη σκέψη ότι είσαι πάλι οχτώ χρονών. Νομίζεις πως χορεύεις. Νομίζεις. Μπαίνεις στα παπούτσια σου. Πας να σηκωθείς. Πας να βγεις. Αισθάνεσαι άβολα. Στα παπούτσια, όχι στη ντουλάπα. Κοιμάσαι. Αναρωτιέσαι. Κλείνεις τα μάτια. Καμιά φορά αναρωτιέσαι.

 Πηγή: taneatoubelgiou.gr / iatropedia.gr